درباره‌ی اهمیت بالا بردن سطح اکسیژن در آب آبیاری، پژوهش‌های مفصلی انجام شده است. به‌طور کلی، افزایش اکسیژن در آب مصرفی گیاه هم باعث بهبود عملکرد بخش رویشی و هم بخش زایشی گیاه می‌شود. هرچه سطح برگ گیاه بیشتر باشد، اثر اکسیژن در آب مشهودتر است؛ به‌طوری که بالاترین اثر در گیاهانی مانند کاهو دیده شده است.
گل‌دهی خیار
در پژوهشی که با حمایت نوفن‌آوران میناب طوس در دانشگاه صنعتی شاهرود انجام شد، گل‌دهی خیار به میزان قابل‌توجهی افزایش یافت.
توت‌فرنگی هیدروپونیک
در پژوهش دیگری، سرعت رشد توت‌فرنگی با افزودن میناب به آب مصرفی گیاه در کشت هیدروپونیک افزایش یافت؛ به‌طوری که گیاهان آبیاری‌شده با میناب هم‌زمان با گل‌دادن بقیه‌ی گیاهان — که با آب معمولی آبیاری شده بودند — میوه دادند.
برگ‌های شش برابر بزرگ‌تر
در یک گیاه خانگی (محبوبه‌ی شب)، بزرگ‌ترین برگ‌های موجود پیش از آبیاری با میناب حدود ۲ در ۶ سانتی‌متر (۱۲ سانتی‌متر مربع) بودند. پس از سه هفته آبیاری با میناب، برگ‌های جدید به ابعاد حدود ۵٫۵ در ۱۴ سانتی‌متر (۷۷ سانتی‌متر مربع) رسیدند؛ یعنی سطح برگ حدود ۶ برابر شد. رنگ برگ‌های جدید هم بسیار روشن‌تر بود.
نکته‌ی مهم این آزمایش: آبیاری با میناب روی برگ‌های موجود اثر تعیین‌کننده‌ای ندارد، اما برگ‌های جدید را به‌شدت متحول می‌کند. به عبارت دیگر، بهتر است آبیاری با میناب از ابتدای کاشت آغاز شود.
آب چاه
آب چاه‌های عمیق معمولاً مقادیر بالایی از گازهای مضر برای گیاه دارد. غنی‌سازی این آب با میناب باعث کاهش شدید این گازهای مضر و جایگزینی آن‌ها با اکسیژن می‌شود.
پژوهش‌های در دست اجرا
در حال حاضر پژوهش‌های عملی در مقیاس نیمه‌صنعتی روی زعفران، برنج و قارچ در دست انجام است که نتایج آن‌ها به‌مرور اعلام خواهد شد.